نگاهی به تاریخچه آسانسور در ایران

عکس مقاله نگاهی به تاریخچه آسانسور در ایران

ورود آسانسور به ایران با سفر ناصرالدین شاه به فرنگ آغاز شد؛ ناصرالدین شاه در سفر نامه خود در توصیف آسانسور می نویسد: "رفتیم به مریض خانه سنت توماس ...

ساخت اولین آسانسورها در جهان به زمان های بسیار دور باز می گردد. اما صنعتی شدن آسانسور در جهان با اختراع اوتیس و همچین الکتریکی شدن موتورهای آسانسور در حدود 150 سال قبل صورت گرفت و شرکت های اوتیسو شیندلر اولین کسانی بودند که تولید آسانسور را به صورت صنعتی شروع کردند.

ورود آسانسور به ایران با سفر ناصرالدین شاه به فرنگ آغاز شد؛ ناصرالدین شاه در سفر نامه خود در توصیف آسانسور می نویسد: "رفتیم به مریض خانه سنت توماس ... اسبابی دارند که ناخوش را روی تخت گذاشته از توی اتاق زیر می کشند به مرتبه بالا می برند. بسیار تماشا داشت که ناخوش حرکت نکند.

گفته می شود ناصرالدین شاه پس از بازگشت از فرنگ دستور نصب آسانسوری در کاخ گلستان صادر کرد. بعدها آسانسوری در پالایشگاه آبادان در زمان احمدشاه نیز نصب شده است اما امروزه دیگر اثری از این آسانسورها وجود ندارد.

صنعتی شدن آسانسور در ایران در حدود 80 سال پیش و با رونق گرفتن ساخت و ساز در زمان پهلوی اول و با نصب آسانسور در ساختمان های اطرف میدان سپه ، باشگاه افسران و ... صورت گرفت.

این آسانسور ها توسط کارشناسان خارجی و به کمک اولین نسل از متخصصین ایرانی راه اندازی شدند.

از سال 1335 به بعد را می توان دوران رشد صنعت آسانسور در ایران نامید زیرا در این سال ها آپارتمان سازی به شیوه امروزی رونق یافته بود.

ابتدا آسانسورها به طور کامل و بسته‌بندی شده از خارج از کشور به ایران وارد می شدند. اما به تدریج شرکت‌های ایرانی برای فروش و نصب آسانسور در ایران بوجود آمدند و در سال ۱۳۴۵ اولین کارگاه تولید درب و کابین توسط " اوکسن الکسانی" با کپی‌برداری از روی درب و کابین های شرکت‌های اروپایی بوجود آمد.


در سال ۱۳۴۵ در  وزارت مسکن و شهرسازی طرحی برای آپارتمان‌سازی و ایجاد شهرک‌های مسکونی در اطراف شهرهای بزرگ تصویب و به همین منظور ساخت اولین کارخانه آسانسورسازی در ایران برنامه‌ریزی شد.


در سال ۱۳۵۰ کلنگ ساخت اولین کارخانه آسانسورسازی ایران با نام ایران شیندلر در زمینی واقع در شهرک صنعتی "البرز"در شهر قزوین به زمین زده شد و در سال ۱۳۵۳ این کارخانه با ظرفیت اولیه تولید چهارصد دستگاه آسانسور تحت لیسانس شیندلر سوئیس به بهره‌برداری رسید و بطور هم‌زمان جهت پرورش نیروی متخصص در نصب آسانسور شروع به برگزاری دوره‌های کامل آموزشی تئوری و عملی نصب آسانسور کرد که در هر دوره حدود ۲۰ تکنسین موفق به کسب مدرک مهارت نصب می‌شدند و این دوره‌ها از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ ادامه داشت؛ همچنین بطور هم‌زمان اولین کارخانه سازنده قطعات آسانسور در ایران با نام تسلا ــ ایران تولید خود را شروع می کرد.


در سال ۱۳۵۴ کارخانه آسانسور و پله برقی ایران در ابهر تأسیس و مدتی بعد تحت لیسانس هاوس هان آلمان شروع به تولید کرد. شرکت اوتیس آمریکا نیز اقدام به خرید زمینی در شهر صنعتی ساوه نمود و برنامه‌ریزی برای تأسیس کارخانه کرد.


همچنین در سال ۱۳۵۵ شرکت تولیدی ایران امباربا کارخانه تولید آسانسور خود را در شهر صنعتی رشت تأسیس و تولید آسانسور را تحت لیسانس امباربا اسپانیا آغاز کرد.


در کنار شرکت‌های تولیدی فوق حدود سی شرکت نصب و فروش آسانسور هم در ایران تا سال ۱۳۵۷ دائر شدند. همچنین چهار یا پنج کارگاه تولید درب و کابین هم ایجاد شد که شرکت‌های فروش و نصب آسانسور را یاری می‌ دادند.


اما پس از انقلاب و با خروج کارشناسان خارجی از ایران و تحریم اقتصادی و قطع شدن واردات باعث شد که شرکت ایران شیندلر که بیشتر سهام آن متعلق به بانک ها بود توسط وزارت مسکن و شهرسازی مصادره و اداره شد، شرکت آسانسور و پله برقی و پله برقی ایران به علت عدم ورود آسانسور از خارج تعطیل شد، پروژه اوتیس نیمه کاره می ماند و زمین و نمایندگی فروش آن مصادره می شود، شرکت ایران امباربا نیز توسط بانک صنعت ومعدن اداره شد.


با شروع جنگ ایران و عراق در سال 1359 آپارتمان سازی تعطیل شدو در نتیجه آسانسور ایران با بحران مواجه شد.


به علت تحریم ایران و وارد نشدن قطعات مورد نیاز در ایران ساخته شد؛ بلافاصله بعد از جنگ و با شروع ساخت و ساز صنعت آسانسور نیز بار دیگر شروع به رشد و ارتقاء کرد. 

 

 

از ما مشاوره ی رایگان بگیرید
تا ۱۰شب: 02166020816